Toen ik 16 was vond ik mijn moeder ook vreselijk stom. Toen ik ein-de-lijk op stap mocht, op de fiets.... 17 km verderop want ik woonde in een dorp... Had ze het bedacht dat ik om 3 uur thuis moest zijn. 3 uur! Hield dus in dat ik uiterlijk 5 voor half 3 de kroeg uit moest, en 17 km terug naar huis moest fietsen. Ik vond haar de stomste moeder ever. Niet beseffende natuurlijk wat voor doodsangsten ze uitgestaan moest hebben, haar enige dochter midden in de nacht op de fiets langs de struiken. Natuurlijk vond ik het ook STOM dat ze steevast nog wakker was als ik thuiskwam, er van overtuigd dat ze aan het controleren was of ik wel op tijd was. Het kwam niet in me op dat ze gewoon zeker wou weten dat ik heelhuids thuis kwam. Mama deed gewoon stom en controlerend.
Dat was op slag voorbij toen ik op mn 17e een vriendje kreeg met een rijbewijs en beschikking tot moeders Golfje. Mama wist dat ik netjes veilig thuis gebracht zou worden en ik kreeg volledige vrijheid. Mijn stomme mama. Wat een ruzies hebben we gehad tijdens de afwas. Wat een kutpuber was ik achteraf gezien. Zo vaak met deuren gegooid dat de kozijnen er haast wel uit gevallen moeten zijn.
10 jaar later, ik was 27 en de irritante puber leeftijd al ontgroeid. Mijn moeder was ook niet stom meer, maar mijn steun en toeverlaat, en de oma van mijn kinderen. Tot ik op een morgen een telefoontje kreeg waardoor mijn wereld een moment stil kwam te staan. Mijn mama was er niet meer. Net 49 jaar geworden was ze in haar slaap overleden. Toen ik eindelijk bij haar mocht, ben ik op de rand van haar bed gaan zitten. Ik was moeder, van 2 zonen, van de 3e was ik hoogzwanger. 35 weken. Wat voelde ik me in de steek gelaten. Waar ik haar 10 jaar daar voor vervloekte dat ze me maar niet met rust liet, deed ik dat nu omdat ze me alleen liet. Hoe krom.
En terwijl ik daar zat, dwaalde mijn blik af naar haar nachtkastje. Daar lag, na ruim 20 jaar, het canvas kleedje dat ik als 5 a 6 jarig meisje ijverig met aardappels bestempeld had, en haar op dat zelfde bed vol trots gegeven had voor moederdag. Daar lag het goedkoopste, maar meest onbetaalbare kadootje wat ik haar ooit gegeven had. Herinnering.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten